பத்தா – திரைவிமர்சனம்

விஜய் சேதுபதியின் நடிப்பில் வெளியாகியுள்ள பத்தா திரைப்படத்தில், சிறுவனாக நடித்திருக்கும் அந்தப் பையனின் நடிப்பு மிகவும் நேர்த்தியாகவும் இயல்பாகவும் மனதைக் கவரும் வகையிலும் அமைந்துள்ளது.

ஒட்டுமொத்தமாக, எந்தவிதமான செயற்கைத்தனமும் இன்றி, யதார்த்தமான உணர்வுகளோடு ஒரு ரியாலிட்டி ஃபீல் கொடுக்கும் வகையில் இப்படம் உருவாகியுள்ளது.

நடிகர்களின் இயல்பான நடிப்பு, கதையின் யதார்த்தம், உணர்வுபூர்வமான காட்சிகள் என அனைத்தும் இப்படத்தின் சிறப்புகளாகத் திகழ்கின்றன.

இந்த ஆண்டு தேசிய விருதுகள் உட்படப் பல விருதுகளைப் பெறுவதற்கான வலுவான வாய்ப்புள்ள படமாக இது அமையும் என்ற நம்பிக்கை ஏற்படுகிறது. தமிழ் சினிமாவுக்குப் பெருமை சேர்க்கும் படைப்பாக இது திகழ வேண்டும் என்பதே ரசிகர்களின் எதிர்பார்ப்பு!

1980-களின் மெட்ராஸ் நகரத்தை மீண்டும் கண்முன் கொண்டு வந்து, வழக்கமான கேங்ஸ்டர் படங்களிலிருந்து சற்று விலகி பயணிக்கிறது பாலாஜி தரணீதரன் இயக்கியுள்ள ‘பத்தா’. விஜய் சேதுபதி கதையின் நாயகனாக நடித்திருக்கும் இப்படம், ஆக்‌ஷன் மற்றும் ரவுடியிசத்தை மட்டுமே முன்னிறுத்தாமல், ஒரு முரட்டுத்தனமான மனிதனுக்குள் இருக்கும் பாசத்தையும் மனிதநேயத்தையும் பேச முயற்சிக்கிறது.

ஒரு கழிவறைக்குள் தொடங்கும் கதை!

1986-ம் ஆண்டு மெட்ராஸ். அந்தப் பகுதியில் அனைவரும் பயப்படும் உள்ளூர் தாதா பத்தா. எதிர்பாராத ஒரு சூழலில் பள்ளி வளாகத்தில் பயன்படுத்தப்படாமல் கிடக்கும் கழிவறைக்குள் சிக்கிக்கொள்ளும் அவர், அங்கிருந்து வெளியே வருவதற்காக ஒரு சிறுவனின் உதவியை நாட வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.

அந்தச் சந்திப்பு ஆரம்பத்தில் ஒரு சாதாரண சம்பவமாகத் தெரிந்தாலும், நாளடைவில் பத்தாவின் வாழ்க்கையையே மாற்றும் உறவாக மாறுகிறது. உலகத்தையே அச்சுறுத்தி வாழ்ந்த ஒருவனுக்கு, ஒரு சிறுவன் எப்படி நெருக்கமானவனாகிறான்? அந்த உறவு பத்தாவின் சிந்தனையிலும் செயல்களிலும் என்ன மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது? என்பதுதான் படத்தின் மையக் கதை.

Comments (0)
Add Comment